Μία και μόνο δήλωση. Αυτή του Προέδρου: «το Πολυτεχνείο είναι για όλους μας σημείο αναφοράς, αιτία συλλογικού αυτοσεβασμού και πεποίθησης ότι από το σκοτάδι μπορεί να έρθει το φως.
» Είναι μία επέτειος που επιβάλει πέρα από τις τιμές στους αγωνιστές της εξέγερσης περίσκεψη και την επιστροφή στο ερώτημα αν το ψωμί φτάνει για όλους, αν η παιδεία είναι αυτή που αξίζει στα παιδιά μας, αν η ελευθερία είναι πλήρης και αδιαπραγμάτευτη για τις μειοψηφίες.
» Οι αγωνιστές του αντιχουντικού αγώνα αποτελούν πρότυπο συμπεριφοράς, στάσης ζωής, αξιακού κώδικα και τους οφείλουμε περισσότερα από όσα καταθέτουμε.»
Αφιερωμένο εξαιρετικά στους ......
Εγώ μνημόσυνο για το Πολυτεχνείο αρνούμαι να κάνω. Τα αιτήματα εκείνου του αυθόρμητου και ανοργάνωτου ξεσηκωμού που μας κινητοποίησε όλους όσους ήμασταν νέοι και ερωτευμένοι, άσχετα από πολιτικές θέσεις και (μπλιάχ!) κομματικές εξαρτήσεις, δεν έχουν ικανοποιηθεί ακόμα. Ότι ζητούσαμε εκείνο το βράδυ το ζητάμε ακόμα επιτακτικά και το απαιτούμε και κάποτε θα το κερδίσουμε. Μέχρι τότε όμως δεν έχουμε τίποτα να γιορτάσουμε, πόσο μάλλον να «δοξάσουμε» με σημαίες και με λάβαρα, πολιτεία και εκκλησία μαζί, πάντα ενωμένη, ποτέ νικημένη. Μακρυά τους, πολύ μακρυά τους. Μου είναι πολύ πολύτιμη αυτή η μνήμη για να την μοιραστώ μεαπατεώνες και με φτηνιάρηδες.Το Πολυτεχνείο δεν έγινε για να πηγαίνει τώρα ο κάθε......
«Δεν συμφωνώ καθόλου με τον εορτασμό», τονίζει ο Χρύσανθος Λαζαρίδης. «Φυσικά και θέλω να υπάρχει ιστορική υπόμνηση, όμως το μέγεθος που της έχει δοθεί και ο χαρακτήρας αποτελούν απόλυτη στρέβλωση. Παρελαύνουν οι απόντες- οι επίγονοι αυτών που δεν ήθελαν την εξέγερση.
